Tulala sa isang Tabi

Friends…sobrang tagal ko ng hindi nagsusulat ng mga tula, at dahil lang yan sa isang grupo ng tao na nagparamdam sa akin na ako’y isang walang kakwenta-kwentang manunulat. Fact is, tama sila, wala talaga akong kwentang manunulat, dahil hindi ako manunulat, ako’y isang batang mahilig magsulat at mangarap. Fact is, walang nakakaalam kung ano at sino ang mga tunay na henyo, para sa akin, kung tama ang nararamdaman mo at ang ginagawa mo ay nakakapagpaligaya sayo, hindi mo kailangan ng sobrang mga complicated na salita, kailangan mo lang maging totoo, at yun na yun. Kaya ito lang ang masasabi ko sa mga taong nang-alipusta ng mga sinulat kong tula: Ewan ko sa inyo, di tayo bati, beeeeelat!

Kaya sa mga kaibigan kong tunay, eto ang isa sa mga tulang naisulat ko ng hukayin ko ang nasa kaloob-looban ng puso ko…achuchuchuchu…

Spirits of the Heart

How soon will a heart forget

a memory alive with breath,

with soul and with heart

and every bit as human?

How long will a song live

As long as the mind can perceive?

Or the ears can hear

and the body can bear?

How true will the mind remember

if time erased ‘forever’

and there was only ‘never’

will ‘I Love You’ even matter?

How far will one word go?

Or a girl can do?

For a second, for a minute

for one chance to see you?

How strong can a feeling hold

if the heart tires

and the soul runs cold?

How quick will the ice thaw

if by chance the fire touches the snow?

How can I dare to cease

loving the only love I know?

My life may never know peace;

I may never feel bliss,

but you are my heart, and soul;

my fire, my song.

-karen 10-05-2006

Sa mga makakabasang tunay na kaibigan, alam nyo na kung para kanino ito, sa mga hindi nakakaalam…sus, napakadaling hulaan, tumingin lang sa kalangitan at nandoon lumilipad ang kasagutan. hehehe

Uncategorized | Comments (5)